Blog: Njord bezoekt Nieuw-Zeeland

Begin februari bezocht een Njord delegatie de Maori in hun thuisland Nieuw-Zeeland. Door onder andere het overlijden van onze Ere-praeses is het er helaas nooit eerder van gekomen om verslag uit te brengen van deze bijzondere reis. U raadt het al, dat volgt nu.

 Zondag 30 januari was het dan zover. Het beruchte viertal, als snel omgedoopt tot the Fellowship, meldde zich met voltallige aanhang op Schiphol voor een wat later zou blijken onvergetelijke trip. Ruim twee weken zouden we wegblijven van huis en totaal ondergedompeld worden in de Maori cultuur. Volledig bepakt en bezakt werd er ingecheckt bij Singapore Airlines (erg aan te raden) en nog een laatste Nederlandse koffie gedronken. De heenvlucht bracht ons met een overstap in Singapore naar Auckland, dit in een kleine 30 uur vliegen. In de tussentijd grijp ik hier de kans om het viertal aan u voor te stellen. Het hoofd van onze delegatie is ook het hoofd van de waka en bovenal dit jaar ook nog eens de grote roerganger van de KSRV dhr. Wabeke. Verder waren de immer Cola drinkende van der List en Walkure Annerie samen met ondergetekende ook in staat om midden in het hoogseizoen van de Universiteit even de biezen te pakken.

Na een lange vlucht waarin elke film werd gekeken en ook werd kennis gemaakt met de lokale vloeibare delicatesse “Singapore Sling”, de prachtige Singaporese stewardessen en menig irritant Aziatisch kind, kwamen we midden in de nacht aan in Nieuw-Zeeland (NZ). Ons welkomstcomité was goed te herkennen aan de keurig correcte lichtblauwe Njordshirts! Zij namen ons mee voor een korte nachtrust in een van de buitenwijken van Auckland. De volgende dag stond meteen al de doortocht op het programma naar de heilige gronden van de Maori in het noordelijke puntje van NZ: Waitangi. Om even voor u de gehele sfeerimpressie compleet te hebben, in NZ is het in februari hoogzomer! Overdag minimaal 25 graden en volop zon. Verder is het groen en doet het een beetje denken aan een wat natter Zuid-Frankrijk alleen dan met veel minder mensen en een totaal andere flora en fauna.  Een snelweg heeft daar doorgaans maar 1 baan per richting en verder zie je veel koeien en schapen. Tot de inheemse roze exemplaren aan toe.

In Waitangi hebben we een top week beleefd. Daar wordt jaarlijks Waitangi-day gevierd. Dit is een nationale feestdag waarop onder andere het tekenen van de vredesovereenkomst tussen de Maori en de Britten wordt herdacht. Samen met een grote groep Maori en nog enkele Native-Americans hebben we hier naartoe geleefd door te oefenen in het peddelen met de Waka, drie nieuwe haka’s te leren en allen hoogwaardigheidsbekleders, waaronder de Nederlandse ambassadeur, traditioneel te ontvangen. Ondertussen was er ook tijd om te genieten van het mooie weer, te zwemmen in zee en de rivier en vooral ook kennis te maken met de vele Maori die aanwezig waren. Daarnaast hebben we ook een bijzonder bezoek gebracht aan Hector Busby, de maker van de Waka. Voor mensen die aanwezig waren bij de hand-over, de oude meneer in de rolstoel. Hij woont bijna op het noordelijkste puntje van NZ aan een enorm lang en leeg strand, echt prachtig! Op Waitangi-day zelf hebben we gevaren in de grootste Waka van de wereld. Een kleine 40 meter lang waarin 80 mensen zitten. Het is de rechter op de foto. We peddelden de baai in en hielden rust op een heilig eiland waar vroeger de krijgers werden voorbereid op hun oorlog. Deze voorbereiding ging gepaard met maandenlange complete afzondering van de buitenwereld zodat de krijgers geen banden meer met thuis voelden en bereid waren te doden, maar ook hun leven te geven. Na deze stop was het op naar het grote strand waar inmiddels duizenden mensen zich hadden verzameld voor dit schouwspel. Eenmaal geland op het strand werden de drie nieuwe haka’s opgevoerd waarna ons deel van het programma erop zat!

Na de eerste week in Waitangi werd het tijd om door te gaan. De afsluitende avond leek een beetje op wat wij hier een bonte avond noemen. Van iedere groep werd een bijdrage verwacht, zo ook van ons. Dit hebben wij ingevuld door een Lang Leidsch Lulverhaal te houden, in jasje-dasje uiteraard, over onze ervaringen. Ook hebben we iedereen bedankt en sommigen nog uitgebreid in het zonnetje gezet. En als klap op de vuurpijl samen met alle mannen die hier in Nederland zijn geweest ook nog onze haka opgevoerd.

Het vervolg van de reis speelde zich af op twee andere locaties van het Noordereiland. Als eerst reden we acht uur richting het zuidoosten naar een Nationaal Park met de grootte van de provincie Utrecht, echter met maar 5000 inwoners, bijna alleen maar bomen, een paar rivieren en veel bergen. Dit alles ligt tussen de 1000 en 2000 meter hoogte en is een van de meest afgelegen gebieden op het Noordereiland. Midden in dit gebied ligt een dorp (Ruatahuna voor de Google Mappers onder ons) waar een van onze gastheren een tweede huisje heeft. Dit is een klein dorp gebouwd om een Marai (zie foto), een dorps-/gebedshuis waarin wij ook sliepen. Aangezien de Maori vaak gasten over hebben staat naast zo’n Marai vaak een douchegebouw en eetgebouw. Hier komt het hele dorp (50 a 80 man) samen om te eten, alle plaatselijke lekkernijen zijn er voor ons gekookt! Alles natuurlijk zelf verbouwd en geschoten. Op dat schieten hebben wij zelf ook mogen oefenen. Samen met een quad, een gun en genoeg kogels zijn we meerdere keren de bush in gereden om maar te schieten op alles dat beweegt. Erg vet, al hebben we de plaatselijke wildstand niet compleet in de war geschopt. De score na 5 dagen: 2 roadkills meer niet. Naast het jagen was er ook ruimte voor paardrijden, zwemmen in de rivier en bezoeken aan lokale bezwienswaardigheden. Zoals het enorme meer dat vlakbij lag volgens de Maori (1,5 uur rijden) en een volgende Marai die staat op de heilige berg van de Maori. Allemaal hele bijzondere plekken met onvoorstelbare uitzichten. Voor alle foto’s moet u vooral onze Facebook pagina’s bekijken. Hier is ook even ruimte om nog wat meer over de Maori cultuur te vertellen. Zo is de Maori-size een bekend begrip, iets wat we hier een enorm hoog BMI zouden noemen. Ook Maori-time is handig om te kennen (zelfs Microsoft Word kent het) aangezien Maori alles relaxt doen en alle tijden die ze geven veel te rooskleurig inschatten. Als laatste hebben ze ook een paar lessen tactiek gemist. Zo werd ons vlak voor een duik in het enorme meer nog wel even verteld dat het vol met paling zit. Niet bijzonder zou je dan denken, maar de langste paling ooit gemeten en gevangen was een slordige negen meter lang! Dan doe je toch een wat minder dapper bommetje het water in. In Wellington zouden ze het grapje overigens weer flikken, met de snorkel ongeveer al op onze neus werd er nog wel even les gegeven in hoe om te gaan met witte haaien.

Veel mooie ervaringen dus ook in de bush. De mensen daar leven nog het meest niet Westers in NZ. Daardoor krijg je bijzondere gesprekken en een echt cultuurshock te verwerken. Samen hebben we daar ook de 21ste verjaardag van de reisjongste gevierd. Een paar enorme taarten stonden bij het toetje klaar om van der List even goed te feliciteren (zie foto). Trouwens, mocht u er ooit nog komen, vertel dan niet te hard dat u studeert of bijvoorbeeld arts wordt: een huwelijk wordt zo gearrangeerd, hebben we ervaren.

De laatste paar dagen hebben we gesleten in Wellington, de hoofdstad van NZ. Ook hiernaartoe was het weer acht uurtjes rijden door het prachtige land. Zo hebben we de bekende Mount Doom uit de Lord of the Rings voorbij zien flitsen, maar reden we onder andere ook dwars door een woestijnvlakte welke werd gebruikt als militair oefenterrein. Wellington is een stad die, net als alle andere steden in NZ, heel Amerikaans is opgebouwd. Een enorm blokken systeem met torens in het midden en enorme wijken erom heen. Het is niet een hele grote stad, maar wel de thuisbasis van alle overheids en overheids gerelateerde instanties. Zo vind je hier ook de ambassades van alle landen.  In Wellington kwamen voor ons de eerste momenten om even bij te komen van alle indrukken. Een eigen motelkamer en genoeg vrije tijd om door de stad te banjeren. Zo werd door ons een bezoek gebracht aan het Nationaal museum en werd er natuurlijk een kijkje genomen bij de plaatselijke roeiverenigingen. Die liggen midden in de stad aan het water van de baai. Vergeleken bij de golven van de ferry’s en uberhaupt de wind daar zijn onze zomerperikelen met al het sloepentuig peanuts! Op de zaterdag werd ook het uitgaansleven van NZ verkend, zodat we de compleet cultuur van NZ beleefd hadden. Op de een na laatste dag van onze reis werd er een diner gegeven door de overkoepelende cultuurorganisatie van de Maori. Hier waren alle betrokkonen voor uitgenodigd en werden mooie woorden over en weer gesproken. De laatste cadeaus zijn daar uitgewisseld en ook de eerste aanzetten tot afscheid werden in gang gezet. Maandag restte voor ons nog een laatste bezoek aan de stad en een kop thee met de ambassadeur voordat we terugvlogen naar huis.

Vanaf Wellington naar Auckland was het op weg naar Schiphol met een lange tussenstop in Singapore. Hier keken we nog even onze ogen uit in Chinatown en pakte we allemaal een goede verkoudheid mee door de tropische buitenlucht en de enorme airconditioning in de malls. 48 uur na het opstijgen stonden we weer op Nederlandse bodem. Moe maar voldaan van een lange reis met veel indrukken, veel goede herinneringen en nog veel meer verhalen dan in dit stukje paste. Schiet een van ons dan vooral nog eens aan om alles te weten te komen. Nog meer aan te raden is het om goed betrokken te blijven bij de Wakacrew want volgend jaar ontvangen de Maori maar wat graag weer een delegatie!

Met lichtblauwe groet namens the Fellowship,

Roorda